Nie dalej jak pół roku temu zaciekle argumentowałam przeciwko tezie, że to “rodzina, nie szkoła” [jest odpowiedzialna za przekazywanie dziedzictwa młodym pokoleniom]. Kolejne miesiące, szczególnie zaś koncówka roku, dostarczyły mi nowych argumentów.

Miło nam poinformować, że na nasze zaproszenie, do Krakowa przyjedzie Paula dos Santos – brazylijska muzeolożka, prezes MINOM-ICOM (Movement for New Museology), kierownik studiów International Master’s Degree Programme in Museology w Reinwardt Academy w Amsterdamie.

Podczas spotkania, Paula opowie o tym, jak muzea mogą przyczynić się do budowania i rozwoju społeczności, w jaki sposób stać się mogą katalizatorem zmiany społecznej oraz o tym, jak konkretna społeczność może wykorzystać swoje dziedzictwo, by budować dialog, stymulować rozwój i walczyć z niesprawiedliwością społeczną.

Kilka dni temu ukazał się najnowszy numer newslettera COMCOL (Międzynarodowego Komitetu ds. Kolekcjonowania przy ICOM) a w nim niezwykle interesujący tekst Imke Duijf na temat potencjału partycypacji ekspertów i korzyści jakie mogą z tego płynąć zarówno dla muzeów, jak i dla zwiedzających.

Spośród wystąpień zaprezentowanych podczas debaty “Czas muzeów?” moje największe wątpliwości wzbudziły tezy wygłoszone przez panią Małgorzatę Solecką dotyczące – mówiąc najogólniej – edukacji muzealnej i jej odbiorców. Oprócz samych postulatów, dyskusyjna jest również kwestia ich ugruntowania w rzeczywistości.