Dramaturgia przestrzeni muzealnej, cz. II

13/06/2011

Dramaturgia przestrzeni muzealnej, cz. II (marzec 2010)

Badania prowadzone w Science Museum i Jewish Museum London w zestawieniu z wcześniejszymi badaniami w Darwin Centre oraz Jüdisches Museum Berlin.

Analiza porównawcza Darwin Centre z Science Museum dotyczyła sposobów budowania poprzez przestrzeń relacji z odwiedzającymi oraz wykorzystywania elementów teatralnych w prezentowaniu osiągnięć nauki (dramaturgizacja ekspozycji, przekształcenie przestrzeni w tzw. black box) oraz wydarzeń edukacyjnych, które towarzyszą regularnym ekspozycjom i mają charakter performatywny (m.in science shows i drama characters). Szczególnie ciekawa ze względu na swój pedagogiczno-publicystyczny charakter okazała się ekspozycja “Energy – fuelling the future”, poświęcona się wokół źródeł energii oraz ich wykorzystania przez człowieka. Zagadnienia te prezentowane są przez pryzmat etyki i skłaniają do refleksji nad negatywnymi konsekwencjami działań współczesnego człowieka (“World energy: you’re in charge”). Niewielka przestrzeń wykorzystana jest w sposób efektywny dzięki interaktywnym stanowiskom (“Energy today”, “Making energy useful”), eksplorującym poszczególne zagadnienia etyczne w tak, aby były zrozumiałe dla osób reprezentujące różne grupy wiekowe. Wystawa ta prezentuje treść z perspektywy jednostki, dzięki czemu tematyka odległa (zarówno pod względem czasowym jak i zainteresowań) zostaje zaprezentowana jako bliska i potrzebna każdemu człowiekowi.

Wizyta w Jewish Museum London miała na celu przyjrzenie się wystawienniczym strategiom budowania opowieści o historii oraz sposobom konstruowania pamięci. Centrum zainteresowania stanowiły interaktywne ekspozycje prowokujące aktywny udział odwiedzających, dające poczucie zaangażowanego i samodzielnego odkrywania przeszłości i historii. Nowootwarte po całkowitej przebudowie Jewish Museum London zawiera zbiory, które wcześniej mieściły się w dwóch oddziałach (Jewish Museum, które pozostało w swej obecnej siedzibie oraz muzeum Żydów z East Endu, poświęcone społeczności żydowskiej, jej codziennym praktykom i religii). Aby móc zgromadzić je w jednym miejscu, konieczna była rozbudowa budynku przy ulicy Albert Street w Camden Town, a także opracowanie nowej koncepcji wystawienniczej dla zaprezentowania połączonej kolekcji. Ekspozycja zawiera wiele elementów interaktywnych, zapraszających widza do zabawy, odkrywania poszczególnych obiektów i współtworzenia opowieści. Całość jest zapisem historii silnie spersonalizowanej – oglądanej oczami autentycznych (jak w wypadku części poświęconej doświadczeniu Holocaustu, która ukazuje losy jednego konkretnego człowieka – Leona Greenmana) lub wyimaginowanych bohaterów, uwikłanych w historię. Poprzez swoją ludzką skalę, niewielką przestrzeń ze starannie zaprojektowaną eskpozycją, która jest bogata, lecz nie przytłaczająca, ze swym zwróceniem się ku konkretnym przejawom żywej, współczesnej kultury żydowskiej, Jewish Museum London wydaje się mieć na celu dotarcie do widza poprzez emocjonane zaangażowanie go w opowiadaną historię. Pomimo pewnego podobieństwa strategii (koncentracja na emocjonalnym zaangażowaniu), Jewish Musuem London operuje z upełnie innymi rozwiązaniami, niż Jüdisches Museum Berlin. Po części jest to związane ze skalą obu placówek, jednak w znacznie większej mierze ze stosunkiem i usytuowaniem wobec historii, którą muzeum ma opowiadać. Interesującym przedmiotem badań są środki estetyczne wykorzystane do opowiedzenia historii Zagłady przez oba muzea – ich analiza była jednym z owoców tej części projektu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *