Dramaturgia przestrzeni muzealnej, cz. VI

13/06/2011

Dramaturgia przestrzeni muzealnej, cz. VI: „Dziedzictwo kulturowe i przyrodnicze” (listopad 2010)

Badania prowadzone w Zoologish Museum Amsterdam, Tropenmuseum oraz Joods Historisch Museum (Amsterdam) i Musée Juif de Belgique (Bruksela) oraz w mniejszych lokalnych placówek muzealnych, które poświęcone są tym samym lub podobnym obszarom tematycznym, mi.n. w Rotterdamie (Natuurhistorisch Museum), Leiden (Naturalis – Nationaal Natuurhistorisch Museum, Museum Volkenkunde, Museum Boerhaave), Harleem (Teylers Museum) i Hadze (Museon).

Wybór powyższych placówek wynikał z chęci sproblematyzowania różnicy w oddziaływaniu eskpozycji i odmienności visitor’s experience w mniejszych i większy ośrodkach oraz różnicy w koncepcji ekspozycji, różnorodności środków używanych do zaangażowania widza oraz wzmocnienia jego doświadczenia. Tym samym, w centrum zainteresowania znajduje się analiza sposobów, w jakie mniejsze (a tym samym, dysponujące mnieszym budżetem) placówki adaptują innowacyjne strategie muzealnicze wdrażane przez duże instytucje muzealne.

Wizyta w Joods Historisch Museum i Musée Juif de Belgique, a także w Museum Volkenkunde oraz Museon w Hadze wiąże się z wcześniejszymi badaniami skupionymi wokół problemu przedstawiania dziedzictwa kulturowego. Wspomniane powyżej placówki tworzą nie tylko szerokie pole do wzajemnych zestawień i porównań w kwestii strategii wystawienniczych oraz innowacyjnych projektów prezentacji dóbr związanych z dziedzictwem kulturowym, ale także pozwalają się włączyć w szerszą refleksję na temat metodologicznego problemu „inscenizacji” odmiennej kultury. Za każdą taką “inscenizacją” nieuchronnie kryją się specyficzne kryteria doboru i selekcji materiału włączające pewne aspekty owego dziedzictwa w ramy ekspozycji, pomijając przy tym inne. Jest to nieuchronną cechą każdej narracji etnograficznej, która już od połowy ubiegłego wieku analizuje własne przemilczenia oraz działanie własnego dyskursu, który nieodzownie jest „wykluczający” wobec nieogarnionego bogactwa odmiennych kultur., lokalnych), z uwzględnieniem ich wzajemnego zróżnicowania.

Strategie analizy dyskursu etnograficznego zostały przeniesione na analizę ekspozycji, jako pewnej formy narracji, co tym samym wymaga przeprowadzenia badań w różnych placówkach (zarówno tych większych, jak i mniejszych

Natuurhistorisch Museum w Rotterdamie, Hadze, Leiden oraz Museon w Maastrich są placówkami projektowanymi na dużo mniejszą skalę niż narodowe muzea historii naturalnej w Londynie, Paryżu i Berlinie odwiedzone podczas trzeciej części projektu. Szczególny przedmiot zainteresowania stanowiła oferta programowa muzeów, które muszą prezentować dla publiczności lokalnej zarówno dziedzictwo nauki jak i współczesne problemy dotyczące przyrody, często związane z etycznością postępowania człowieka (m.in. zanieczyszczanie środowiska, modyfikacja genetyczna i wpływ na ewolucję). Analizie poddana została aranżacja przestrzenna muzeów, które często adaptują do swoich potrzeb budynki o nominalnie odmiennym przeznaczeniu.

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *